گرم راحت رسانی ور گزایی


محبت بر محبت می فزایی

به شمشیر از تو بیگانه نگردم


که هست از دیرگه باز آشنایی

همه مرغان خلاص از بند خواهند


من از قیدت نمی خواهم رهایی

عقوبت هرچ از آن دشوارتر نیست


بر آنم صبر هست الا جدایی

اگر بیگانگان تشریف بخشند


هنوز از دوستان خوشتر گدایی

منم جانا و جانی بر لب از شوق


بده گر بوسه ای داری بهایی

کسانی عیب ما بینند و گویند


که روحانی ندانند از هوایی

جمیع پارسایان گو بدانند


که سعدی توبه کرد از پارسایی

چنان از خمر و زمر و نای و ناقوس


نمی ترسم که از زهد ریایی